zondag 15 april 2007

Dat heet dan gelukkig zijn...

zo voel ik me op dit moment...gewoon 'gelukkig', nog nagenietend van een fijne vakantie (en morgen is het helaas back-to-reality...)

we zijn er weer!

Voor diegenen die ons toch een beetje gemist hebben...wij zijn net terug van een weekje zee (en het was pure quality-time) maar vanaf heden terug online!! (en toch geen afkickverschijnselen gehad, haha)

Verslag van ons vakantietje volgt natuurlijk nog!

donderdag 5 april 2007

Amelie is 2 jaar!!!

Lieve Amelie,

2 jaar geleden kwam jij in ons leven (eigenlijk al 9 maandjes vroeger, maar je weet wel wat ik bedoel). We voelden ons de gelukkigste ouders op aarde, en nu kan ons geluk nog steeds niet op! Je bent een stralende meid waar we enorm van genieten. Vol levensvreugde en toch ook wel wat ondeugd. Je kan nog genieten van de kleine dingen, hopelijk kan je deze mooie eigenschap blijven behouden.

Op zo'n dag als vandaag blik ik graag terug naar de afgelopen 2 jaar. Wat heb je ons leven toch veranderd! Wat zouden we toch nog zonder jou moeten doen?

Van een kleine baby ben je ondertussen al geëvolueerd naar een ontdekkende, actieve peuter! Je hebt al zo enorm veel bijgeleerd, en dit is nog maar het begin! We kijken er zo naar uit om samen met je verder te gaan!!

Een dikke knuffel
mama en papa

dinsdag 3 april 2007

rijden met een peuter op de achterbank...

leidt tot boeiende gesprekken (en vooral amusant :) )!

auto
nog e auto
nog e auto
vele auto

ballom

BJOMMEJ
bjommej weg

fiets

enzovoort enzoverder

interessant he :p

maandag 2 april 2007

watergewenning Pauline


Vandaag stond de eerste les watergewenning voor ons kleinste meisje op het programma! ( de reeks van Amelie hebben we trouwens verschoven naar september, omdat ze vorige week nog niet in het water mocht, en we dan al meteen de 2 eerste lessen gemist hadden, dus leek het me toch beter deze reeks gewoon uit te stellen)

Ze was een beetje versnoft vandaag, oogje wat onstoken, en ze zat dus niet helemaal goed in haar vel, maar we beslisten toch maar naar de zwemles te vertrekken. Grote zus Amelie mocht bij oma en opa gaan spelen, en zo konden mama en papa rustig de eerste les van kleine zus meemaken.

Bij Amelie waren we indertijd maar heel nipt op tijd, en om dit te herstellen, waren we nu maar veel te vroeg. Maar zo konden we het rustig aan doen, en kon ze al wat wennen aan de omgeving. Het was er heel warm binnen, en Pauline raakte helemaal verhit. Veel kindjes rondom haar, waar ze al ijverig contact mee zocht.

En toen mochten we in het water (mama ging mee), en ze heeft er zo ontzettend van genoten. De afkoeling (alhoewel het water 34 ° is) deed haar zo ontzettend deugd. Je zag haar gewoon opfleuren. Rondkijken, vertellen, belletjes blazen, met de beentjes trappelen, ze vond het zalig. En als zij geniet, genieten mama en papa natuurlijk ook!!! :) :) :)

kermis


Na de stoet komt de kermis...Eventjes op Paulinetje gewacht, die persoonlijk voor de deur werd afgeleverd door mimi, en dan konden we richting kermis vertrekken.

2 belangrijke dingen stonden op het programma: eendjes vissen en de draaimolen.

Eerst de eendjes...Ze begint het vissen onder de knie te krijgen. Met de hulp van grote neef (van mij) had ze al gauw haar eendjes in het mandje. En dan kwam het kiezen, en kozen we voor een speelgoedGSM (die een erg ongelofelijk vervelend muziekje maakt, maar oh zo jammer, hij werkt al niet meer ;) )

Dan de draaimolen. Het eerste rondje. Erg serieus draaien aan het stuurke van de auto. Tweede ronde. Andere auto, naast nichtje, ook serieus draaien aan stuurke van de auto. Derde ronde...en ons Amelie kreeg een fiets in het oog, waar ze persé moest opzitten. Alleen zag ik dat toch nog niet zitten, dus ik blijf erbij...Halverwege de ronde, blijkt fietsje toch niet zo aangenaam te zitten als verwacht, dus besluit ze maar op te stappen...maar dat is buiten de mama gerekend...En dus heeft ze de rest van de ronde maar gebruld. (moet ik vertellen dat ik blij was als het afgelopen was ;) )

Toen was het tijd om terug richting grootouders te vertrekken, en waar de papa ondertussen op ons stond te wachten :). Nog een lekker santike (sandwiche) binnensteken, en toen was het tijd om naar huis te gaan!!

carnavalstoet


Gisteren was het carnavalstoet in het dorp waar mijn grootouders wonen. Amelie had dat nog niet op haar palmares staan, dus leek me dit wel het ideale moment.

En we hadden nog extra geluk, want het was stralend weer...Dus nadat Paulinetje bij mimi 'gedropt' was, om haar middagdutje te kunnen doen, ging mama Fie eens supersportief doen, en besloot ze met de fiets te gaan. (Ik zal maar niet vertellen dat ik al uitgeput was van thuis tot bij mijn ouders te rijden, zeker...maar ik kan het op de wind steken ;) )
Voormiddag hadden we ook al een kort fietstochtje gedaan, en Amelie geniet er van ('fijn' zegt ze dan *smelt*), als dat geen aanmoediging is om meer te gaan fietsen (en het is nog goed voor de lijn ook!)

Dus ons veloke op en richting stoet. Amelie heeft de brommer ontdekt, en sindsdien roept ze dit vol enthousiasme als er weer eens ene passeert. Het tochtje verliep goed, en toen kwamen we aan de plaats waar we moesten betalen om binnen te mogen. 2,5 euro om de stoet te mogen zien.
Meneer die het geld vroeg, sprak ons Amelieke ook aan (het aansprekingspunt van de laatste weken is hare reuzeplakker op haar voorhoofd natuurlijk) en ons madammeke kreeg weer even streken, en voerde haar vaardigheid 'negeren en eigenwijs zijn' als de beste uit.

Na een boeiend gesprek dus tussen man die het geld vroeg en ons Amelie (haha), maar verder richting grootouders. Veel kindjes om mee te spelen, die ze trouwens al aan het zoeken was van het begin van ons fietstochtje ('kindje zoek'). Even wennen maar haar vaardigheid 'negeren en eigenwijs zijn' liet ze gelukkig achterwege'.

En toen kwam de stoet. Het duurde geen 5 minuten vooraleer Amelie de functie van een carnavalstoet doorhad: op de snoepjes vliegen, oprapen en in het zakje steken. Een kind van (bijna) 2 jaar heeft trouwens ook een ongelofelijke aantrekkingskracht, en de knuffels ed werden persoonlijk overhandigd. Het eerste cadeauke nam ze nog even twijfelachtig aan, maar daarna wist ze wel wat ze moest doen.

Als er iemand kwam met meerdere snoepjes in de hand, nam ze die, op een zeer rustig tempo, 1 voor 1 uit de hand. De persoon in kwestie begon altijd te trillen van ongeduld(want de wagens wachten niet he), dus hielp ik ze maar een handje.

De muziek stond haar ook al aan, en al gauw stond ze te shaken en rond te lopen (als ze geen snoepjes moest rapen, natuurlijk) (oh jee, wat lijkt ze toch hard op de mama qua karakter). Op het einde toe werd ze echt wel wild, dus de stoet mocht stoppen...Maar ze heeft er echt van genoten!!!